ในแทบทุกวันที่ฉันมักจะถกเถียงกับท่าน แทบทุกวันที่ฉันมักจะพูดไม่ดีกับท่านด้วยน้ำเสียงที่เลวร้าย ฉันรู้ตัวดีเสมอแต่ฉันก็ยังจะปล่อยให้มันเป็นไป ราวกับว่าฉันลืมตัวว่าฉันกำลังพูดกับบุคคลผู้ซึ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของฉันอยู่ และเป็นคนที่ฉันรักที่สุดด้วย ฉันลืมตัวขนาดนี้ได้อย่างไร ฉันพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองอกตัญญูกับท่านมากแค่ไหนตลอดที่ผ่านมา

         ครั้งแรกที่ฉันจดจำท่านได้อาจจะไม่เหมือนกับคนอื่นนัก เพราะสำหรับฉันวันแรกที่ฉันรู้ตัว ว่าท่านคือ "พ่อ" ก็คือวันแรกที่ฉันรู้ว่าฉันรักท่านมากแค่ไหน หากย้อนเวลากลับไปสมัยที่ฉันยังเด็กมาก  ในวันนั้นฉันพอจะจำได้บ้างว่าฉันอยู่กับท่านในโรงแรมที่ต่างประเทศ ซึ่งตอนนั้นฉันกำลังจะนอนแล้ว ท่านก็เอาตุ๊กตามาเล่นด้วย ขณะที่ฉันกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ดีๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าถ้าหากไม่มีท่าน ฉันคงจะต้องเสียใจมากๆ และฉันยอมรับความรู้สึกนี้ไม่ได้ ฉันจึงร้องไห้ออกมาแล้วบอกกับท่านทั้งที่ ยังพูดไม่ค่อยคล่องประมาณว่าฉันอิจฉาพี่ชายเพราะถ้าฉันเกิดเร็วกว่านี้ ฉันก็คงได้อยู่กับท่านนานขึ้น  ท่านก็ร้องไห้ออกมาและบอกกับฉันว่าท่านจะแข็งแรงและอยู่กับลูกเสมอไม่ว่านานแค่ไหน ท่านจะ ดูแลฉัน แล้วฉันก็หลับไปแต่ในใจของฉันนั้นรู้สึกทันที่ว่าคนๆนี้คือ "พ่อ" คือผู้บังเกิดเกล้าให้ฉันได้มี ชีวิตขึ้นมา ผู้มอบทุกอย่างให้กับฉัน และฉันจะต้องตอบแทนท่านด้วยทุกอย่างในชีวิตของฉันที่ฉันมี เท่าที่ฉันจะทำได้ไม่ว่าอะไรก็ตาม ซึ่งฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันรักท่านมากแค่ไหน โดยไม่จำเป็นต้องมีใคร สอนด้วยซ้ำว่า "พ่อ" คือใคร