| ☆ PastelScene ☆'s profile* ☆ lP a s t e ll S c e ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 17 ลมหนาวปีนี้......
...เมื่อรู้สึกตัวอีกที...
ใบหน้าซีกซ้ายก็รู้สึกถึง..ความนุ่มของหมอนที่คุ้นเคย
แปลกนะที่วันนี้ฉันไม่รู้สึกอ่อนเพลียเหมือนวันก่อนๆ ..ฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยื่นออกมาจากปลายผ้าห่มนั้นเย็น..เช่นเดียวกับทุกปีที่ผ่านมา
ทุกปีในฤดูหนาว... แม้ว่าอากาศที่นี่จะไม่เย็นมากจนกระทั่งเรียกว่าหนาวได้
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นช่วงเวลาสากลที่ทุกคนเข้าใจกันดีว่า... ฤดูนี้หนาวที่สุด ...ฉันลุกขึ้นมาจากเตียงที่เต็มไปด้วยกองหนังสือที่วางเรียงรายอยู่รอบตัว
รกจริงนะเรา.. แต่ว่ามันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะบรรยากาศกลางคืนอย่างเมื่อคืนนี้... ...ระหว่างที่เอนตัวลงบนเตียงฉันก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นขึ้นกว่าปกติ เป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับการหาหนังสือที่ชอบมานอนอ่านก่อนที่จะหลับไป.. และเมื่อคืนฉันก็อ่านหนังสือจบไปหลายเล่มโดยไม่รู้ตัว... ...จะว่าไปแล้วบางครั้งหากได้มีโอกาสกลับมาอ่านหนังสือเก่าๆ ที่เคยอ่านในอดีต..
ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวในเวลานั้นได้ ว่ารู้สึกอย่างไรและทำอะไรอยู่บ้าง ..ซึ่งนั่นก็คือสาเหตุอย่างหนึ่งที่ทำไมฉันจึงชอบเลือกอ่านหนังสือที่เคยอ่านแล้ว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. แล้วสิ่งที่ได้รับมาจากเมื่อคืนก็คือ ความรู้สึกต่างๆ มากมายที่ฉันยังจดจำได้ดี
มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและสำคัญเสมอสำหรับตัวฉันเอง... ..แต่ในระยะเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันกลับละเลยมันไป.....
ดังนั้นจึงไม่แปลกสักนิด..ทำไมฉันถึงดูไม่ค่อยมีความสุขเหมือนก่อน โดยเฉพาะการยิ้มคนเดียวนั้น...ยิ่งเป็นไปไม่ได้.. ......ทั้งที่เมื่อก่อนฉันยิ้มให้ตัวเองได้อยู่ตลอดเวลา.....
นอกจากรอยยิ้มที่หายไปแล้ว ก็ยังมีแต่คราบน้ำตาที่มองไม่เห็น..ติดอยู่ในความรู้สึก
ลบอย่างไรก็คงไม่มีทางหายไป เพราะมันเป็นน้ำตาที่สัมผัสไม่ได้... ....มันเป็นความรู้สึกซึ่งคนทั่วไปเรียกว่า ความเสียใจ....
ใช่... ฉันเคยเสียใจมาก ในเรื่องที่ทุกคนต้องเคยเสียใจ..
...และตอนนั้นมันก็ทำให้ฉันร่วงหล่นลงไปในความโดดเดี่ยวที่ลึกสุดจะหยั่งถึงได้ ....สิ่งนั้นก็คือ ความเหงา ... ฉันเห็นว่าทุกครั้งที่เกิดเรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย..
มันก็จะเข้ามาแทนที่หลังจากทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปแล้ว.. ทว่า...หากไม่มีมัน ฉันก็คงจะไม่สามารถหวนกลับมาสู่ความรู้สึกๆ เก่าได้อีก ....ความเหงานี้เอง...ทำให้ฉันก้าวเข้ามาสู่ความว่างเปล่าของรอยต่อทุกช่วงในชีวิต
มันเป็นช่วงที่ได้อยู่กับตัวเองมากที่สุด ได้รู้จักเรียนรู้ตัวเอง... ฉันจึงกลับมาค้นพบความว่างเปล่าที่แสนอบอุ่นเหมือนเดิมอีกครั้งได้..
...ความว่างเปล่ามันเป็นเหมือนกับอากาศรอบๆ ตัวเรานั้นแหละ...
เราสัมผัสถึงมันได้...แต่ไม่สามารถจับต้องได้.. มันจะช่วยผลักดันให้ตัวเราลุกขึ้นยืนอีกครั้งได้ ....พร้อมทั้งยังช่วยสร้างสายลม ซึ่งพัดมาทำให้เรารู้สึกสบายใจ ...ลมหนาวที่กำลังค่อยๆ ...ปลิวเข้าผ่านตัวฉันไปในปีนี้... ก็คงจะมอบความอบอุ่นสู่ในใจของฉัน เหมือนเคย.. ....รวมทั้งความสงบเยือกเย็น..ก่อนที่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง....
..... TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://pastelscene.spaces.live.com/blog/cns!99C237661553504C!489.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
