.วันที่แสนธรรมดา คงเป็นเรื่องปกติสำหรับทุกคน.. แต่ไม่ใช่ฉัน.. วันธรรมดาซึ่งเป็นวันเรียบง่ายนั้น.. ฉันไม่ได้รู้สึกถึงมันมานานแล้วล่ะ...

 ฉันนึกแทบไม่ออกเลย ทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาโดยมีรอยยิ้มกับการบิดขี้เกียจที่แสนสบายนั้น มันหายไปไหน.. แม้ว่าจะเป็นวันที่ไม่เร่งรีบ และได้นอนเต็มอิ่มแล้วก็ตาม ทำไมนะทำไม.. ฉันยังนอนจมความเวิ้งว้างที่เหมือนบางสิ่งบางอย่างในตัวฉันมันสูญหายไป.. เหมือนจิตใจฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้น และก็ไม่รู้ว่าหายไปที่ไหน..

 ไม่ว่าด้วยเหตุผลจากอะไรก็ตาม... เอาเป็นว่า......  สองสามวันที่ผ่านมา.. ฉันรู้สึกดีขึ้น และไม่รู้สึกเหมือนเก่าอีกแล้ว..
.... ฉันกลับมาพบเจอกับ "วันธรรมดา" อีกครั้ง.. และภายในใจของฉันรวมถึงความคิดทั้งหลาย มันก็ว่างเปล่าและสงบอย่างบอกไม่ถูก..   

 ขอบคุณทุกคนที่เคยเป็นกำลังใจและปลอบโยนให้ฉัน ในวันที่เคยไม่ธรรมดามาก่อน ในวันนี้สิ่งที่พวกคุณมอบให้กับฉัน ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน ฉันดีใจ.. และฉันก็กลับมาพบกับ วันธรรมดาแล้วล่ะ.. ^_^